Robotik ve kodlama eğitiminde en hassas, hatta kanayan yara diyebileceğimiz bir konuya değinmek istiyorum: yarışmalar ve hazırcılık.
Yarışma dönemleri yaklaştığında maalesef eğitim camiasında yanlış bir moda görüyoruz: Öğretmenin yapıp kodladığı ya da hazır aldığı robotla öğrencinin sahneye çıkması.
Bu, bir çocuğa yapılabilecek en büyük kötülüktür
Öğrenci vidasını sıkmaktan öteye gidemediği, kodunun tek satırına bile kafa yormadığı, hatasını düzeltmek için bile ter dökmediği bir robotla madalya alsa ne olur?
O madalya çocuğun değil, çoğu zaman öğretmenin egosunun tatminidir. Çocukta sahte bir özgüven oluşur: Ödülü ben aldım. Hazırcılığı ve emek vermeden kazanmayı öğretir.
Maalesef bu hazırcı öğrenciler kendilerini dünyanın en iyi robotik uzmanı sanabiliyor. Baskı devre nedir bilmiyor, şartnameyi okumamış... Üstelik sürecin içinde haftalarını veren, emek harcayan öğrenciye hava atıyor; onun el emeği robotunu küçümsüyor. Gerçekten emek verenlerin şevkini kırıyor. Hazır robotla uzman olduğunu sanan bu öğrenciye iyilik mi yaptık şimdi?
Benim prensibim nettir: Emeğin kadar varsın!
Aslolan şudur: Öğrenci çalışacak, çabalayacak, hata yapacak, bozacak ve kendi elleriyle düzeltecek. Öğretmen sadece rehberdir.
Benim öğrencim, öğretmenin yaptığı kusursuz bir robotla birinci olacağına; kendi emeğiyle yaptığı, belki biraz yavaş giden ama her zerresini kendi bildiği robotla sonuncu olsun, benim için daha değerlidir. Çünkü o sonunculuk ona mühendisliği ve emeği öğretir; öteki birincilik ise çoğu zaman sadece rol yapmayı öğretir.
Balık değil, olta
Bırakın çocuklar zorlansın. Bırakın kodları hata versin, robotları yoldan çıksın. Çünkü gerçek öğrenme, o hataları çözerken gerçekleşir. Biz onlara hazır balık verirsek sadece karınlarını doyururuz; ama oltayı yapmayı öğretirsek dünyayı değiştirmelerini sağlarız.
Gelecek, hazıra konanların değil; üreten, terleyen ve göğsünü gere gere Bunu ben yaptım! diyebilenlerin olacaktır.
